Το γευστικό ταξίδι στη Σκόπελο συνεχίζεται

Μεζεδοπωλείο  <<Αρμυράλη>>  (Λουτράκι Γλώσσα)

Μετά από μια μαγευτική διαδρομή προς το νοτιοδυτικό κομμάτι της Σκοπέλου , με εναλλαγές πράσινου τοπίου, κολπάκια με κρυστάλλινα γαλανά νερά, έλατα, ελιές, μουριές, πικροδάφνες , φτάσαμε στο φυσικό λιμανάκι της Γλώσσας, το Λουτράκι.

Η θέα να σου κόβει την ανάσα, η θάλασσα κρυστάλλινη ήρεμη και οι αχτίδες του ήλιου να χαϊδεύουν απαλά την αμμουδιά.

Πεινούσε η παρέα και εγώ πιο πολύ από όλους, λίγο η θάλασσα, λίγο ο καθαρός αέρας και η βόλτα, μου άνοιξαν την όρεξη.

Στον Αντώνη και τη Νίκη θα φάμε σήμερα μου είπαν ο Δημήτρης και η Μάχη, που ξέρουν το νησί καλύτερα και από τους ντόπιους. Ο Αντώνης και η Νίκη είναι οι ιδιοκτήτες του <<Αρμυράλη>> ένα πολύ γλυκό και ευγενικό ζευγάρι, ο Αντώνης μαγειρεύει με μαεστρία και η Νίκη σερβίρει με ταχύτητα . Βέβαια στη μαγειρική συμμετέχει και η μαμά του Αντώνη , κάποια από τα ορεκτικά , έχουν την υπογραφή της.

Διαλέξαμε ένα τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα και πριν καθίσουμε, εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο που πουλούσε φρέσκα ψάρια. Αγοράσαμε φρεσκότατες καραβίδες (πήρα λίγες να κάνω nigiri!!) σάρπες και μελανούρια (πήρα και λίγα για sashimi).

Καθίσαμε και άρχισαν να έρχονται τα πρώτα πιάτα.

Μην ξεχάσω να πω ότι πήραμε ένα λευκό κρασί  (ασύρτικο-ροδίτη) την Κοκαρέλλα, φτιαγμένο με σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας , κτήμα Τιμπλαλέξη, καθώς και τσιπουράκια, με και άνευ γλυκάνισου της οικογένειας Αποστολάκη. 

Η χωριάτικη, αληθινή με γλυκές ντομάτες, αγγουράκια μυρωδάτα και τυράκι οικογενειακό.

Μελιτζάνα της πεθεράς με φρέσκια ντοματούλα, σκορδάκι, ντόπια ρίγανη, τυράκι και κόκκινη γλυκιά πιπεριά , μπουκιά και συχώριο!!

Τζατζίκι με ωραίο παχύ γεμάτο γιαούρτι, αρωματικά αγγουράκια και 

σκόρδο όσο πρέπει. Κολοκυθάκια γλυκά τηγανισμένα σε φρέσκο λάδι.

Στη συνέχεια ήρθαν οι καραβίδες μας, το ψήσιμο πήρε άριστα, 

κοκκινισμένες ωραία απέξω και ζουμερές μέσα.

Τα μελανούρια φρεσκότατα, νόστιμα και ωραία ψημένα.

Οι  σάρπες κατέφθασαν στο τραπέζι με γυρισμένη ουρά , δείγμα φρεσκάδας……

Το κρασάκι έδενε υπέροχα με όλα και η παρέα στο απόγειο του κεφιού. Τι άλλο να ζητήσει κανείς πέρα από καλούς φίλους και  καλό φαγητό, φτιαγμένο με αγάπη ?

Το  γλυκό απλό, γιαούρτι δροσερό με γλυκό του κουταλιού σπιτικό, 

η τέλεια κατάληξη σε ένα καθαρό ελληνικό γεύμα.

Ο ελληνικός καφές σφράγισε τα αρώματα στον ουρανίσκο μας και πήραμε το δρόμο του γυρισμού.

Μάχη και Δημήτρη σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Εστιατόριο Το Ρόδι στη Σκόπελο

Το Ρόδι στη Σκόπελο ήταν μια γευστική έκπληξη για μένα μιας και είχα πολύ καιρό να επισκεφθώ το καταπράσινο νησί. 
Οι φίλοι μας που μας φιλοξένησαν για κάποιες μέρες μου πρότειναν να φάμε το πρώτο βράδυ στο Ρόδι με μαγείρισσα την κυρία Ελένη.
Μπαίνοντας στο χώρο ένιωσα όμορφα βλέποντας τη μεγάλη ροδιά στο κέντρο της αυλής ανθισμένη, την πέτρα στους τοίχους και το χαμηλό φωτισμό να δίνει μια γλυκιά ζεστασιά στο χώρο.


Στα πρώτα πιάτα η στριφτή πίτα με λαχανικά, τυρί και πάπρικα , με φύλλο φτιαγμένο από τα χεράκια της κυρίας Ελένης μου έδωσε το στίγμα για το καλό φαγητό που θα ακολουθούσε. Το φύλλο αν και τηγανισμένο, ελαφρύ και εύπεπτο. Η γέμιση μυρωδάτη , ζουμερή και ελαφρώς πικάντικη. Η στραπατσάδα που ακολούθησε, με ταξίδεψε στα παιδικά μου χρόνια, εκείνα τα ζεστά μεσημεριάτικα καλοκαίρια που η γιαγιά έκοβε φρέσκες γλυκιές ντομάτες , άχνιζε κρεμμυδάκι έφτιαχνε σαλτσούλα και έριχνε αυγά ημέρας από το κοτέτσι.  Ευχαριστώ κυρία Ελένη.

Σειρά έχουν η σαλάτες, φυσικά διάλεξα την Ωραία Ελένη γιατί τρελαίνομαι για ρόκα και η σάλτσα λιαστής ντομάτας μου κίνησε την περιέργεια. Η επιλογή μου με αντάμειψε με μια δροσερή σαλάτα με όξινη γεύση και φρεσκότατη ρόκα.
Δεύτερη σαλάτα,  Το Ρόδι, μια έκρηξη δροσιάς στο στόμα και μια εμφάνιση που περισσότερο θύμιζε γλυκό παρά σαλάτα. Υλικά? Λάχανο,καρότο, μήλα, σταφίδες, καρύδια,ρόδι, γιαούρτι και λίγη μαγιονέζα για να δέσει η σος.

Για κυρίως εγώ διάλεξα τη σπεσιαλιτέ της μαμάς, όπως μου είπε  ο γιος της ο Λευτέρης, χοιρινό με καραμελωμένα ξινόμηλα και σάλτσα από εσπεριδοειδή. Το κρέας μαλακό σαν βαμβάκι τα ξινόμηλα καραμελωμένα γευστικά και αρωματικά και η σάλτσα να ισορροπεί το πιάτο. Αχ κυρία Ελένη, είχα καιρό να φάω σπιτικές  φίνες γεύσεις , ισορροπημένες , η χαρά μου δεν περιγράφεται.


Ο κόκορας με χυλοπίτες του Γιώργου, όνειρο.......
Η σπαλομπριζόλα  ψημένη τέλεια και ο ζωμός που συνόδευε το πιάτο μαγικός , σαν αυτόν που έπεσε ο Οβελίξ....



Γλυκό το παρτοκαλένιο κέικ με αρωματικό σιροπάκι,να λιώνει στο στόμα, μετά λοιπόν από αυτό το λουκούλλειο γεύμα έτρεξα να ευχαριστήσω την κυρία Ελένη και να φωτογραφηθώ μαζί της.
Οι τιμές εντιμότατες για το γεύμα που απολαύσαμε.